عشق

که با آمدن و رفتن ها

از چشم بیافتد

عشق ، تویی !

وجودت که عشق باشد

می بخشی تمامِ مهربانیت را

حالا اینکه بی حرمتی می کنند

با نامِ عشق ،

حالا اینکه تفاوتِ آغوش و بوسه هایِ عاشقانه را نمی فهمند ،

حالا اینکه تو عاشق بوده ای و عاشقی کرده ای

و ندیدند ، ...

عشق؛ باز هم همان عشق است

مثلِ خدا

که ما بی مِهر می شویم ...

ما فراموشش می کنیم

ما نمی بینیم دستانِ نوازشگرش را

اما او باز هم خدایی می کند

باز هم دلش برایِ خنده هایِ ما

تنگ می شود ...